Monday, November 28, 2011

നവംബറിന്റെ നഷ്ടം.

“അല്പകാലം മാത്രം ഈ ഭൂവിലെ വാസം 
സ്വര്‍പുരമാണെന്റെ നിത്യമാം വീട്”    -  എന്നു സംശയലേശമെന്യേ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ഒരാള്‍. 

 “ലോകമാം ഗംഭീര വാരിധിയില്‍ 
വിശ്വാസക്കപ്പലിലോടിയിട്ട്, 
നിത്യവീടൊന്നുണ്ടവിടെയെത്തി 
കര്‍ത്തനോടുകൂടെ വിശ്രമിയ്ക്കും" - എന്ന് പാട്ടുപാടി സന്തോഷിച്ചിരുന്ന ഒരാള്‍. 

തന്റെ രണ്ടാം വയസ്സില്‍ അമ്മ നഷ്ടപ്പെട്ടതു മുതല്‍ ഏതാണ്ട് വിവാഹസമയം വരെ ഒരു ‘ആണ്‍‌വീട്ടില്‍’ കഴിഞ്ഞ ഒരാള്‍. ഒരു  കുടും‌ബത്തിന്റെ ചുഴലികളും മലരികളും നിറഞ്ഞ ജീവിതയാത്രയില്‍ അമരത്തിരുന്ന് തിരമാലകളോടും കാറ്റിനോടും, ദൈവത്തില്‍ മാത്രം ആശ്രയിച്ച് മല്ലിട്ട, ഒരാള്‍.

മക്കളുടെ കൈയ്യില്‍ സത്യത്തിന്റെയും സഹനത്തിന്റെയും അടിയുറച്ച വിശ്വാസത്തിന്റെയും കൈത്തിരി കത്തിച്ചു തന്ന ഒരാള്‍. 

‘സമ്പത്തും ദാരിദ്ര്യവും എനിയ്ക്ക് തരരുതേയെന്ന്‘ നിരന്തരം പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചിരുന്ന ഒരാള്‍. 

‘ഞാന്‍ എന്റെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും സാധിച്ചിരിക്കുന്നു-മക്കളേയും കൊച്ചുമക്കളേയും അവരുടെ സ‌മൃദ്ധിയും സന്തോഷവും തന്നെ, ഇനി എനിയ്ക്ക് പൂര്‍ത്തീകരിക്കാത്ത ആഗ്രഹങ്ങളൊന്നും ബാക്കിയില്ല’ എന്ന് സന്തോഷിച്ച് ജീവിതം ജീവിച്ചു തീര്‍ത്ത ഒരാള്‍  

‘എന്നെ കഷ്ടപ്പെടുത്തരുതേയെന്നും ഞാന്‍ കാരണം ആരും കഷ്ടപ്പെടരുതേ’ എന്നും താന്‍ പ്രിയം വച്ച ദൈവത്തോട് അപേക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരാള്‍. 

ആ പ്രാര്‍ത്ഥനകളും അപേക്ഷകളും എല്ലാം ദൈവം കൈക്കൊണ്ടു.  ആ ആള്‍ ഈ നവംബര്‍ മാസം നാലാം തിയതി പൂര്‍ണ്ണ ബോധത്തില്‍, അവസാനം കാണാന്‍ വന്നവരോടും ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ നിരപ്പ് പ്രാപിച്ച് ‘നല്ല പോര്‍ പൊരുതി, ഓട്ടം തികച്ച്, വിശ്വാസം കാത്ത്, വിശ്വസ്തനായ പോരാളിയ്ക്കു മാത്രമുള്ള നീതിയുടെ കിരീടം പ്രാപിക്കാന്‍ വേണ്ടി’ ഭാഗ്യനാട്ടിലേക്ക് യാത്രയായി..  

എന്റെ പപ്പ.

Thursday, October 27, 2011

ഞങ്ങൾ സന്തുഷ്ടരാണ്.. :-)

പടനായകന്റെ വിവാഹാഘോഷം കഴിഞ്ഞു. വരനും വധുവും രണ്ടു കുതിരകളെ പൂട്ടിയ രഥത്തിലേറി മധുവിധുവിന് മലമുകളിലെ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് യാത്രയായി. കണവന്റെ രൂപവും ഭാവവും ഗൌരവവും വധുവിനെ ഒരേസമയം അഭിമാനിയും വ്രീളാവിവശയുമാക്കി. 

താളത്തില്‍ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന രഥം പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് ഉലഞ്ഞു. ഇടത്തെ രഥചക്രം ഒരു പാറയില്‍ കയറിയിറങ്ങിയതാണ്. പടനായകന്‍ ഉഗ്രകോപത്തോടെ അലറി ‘ഒന്ന്’. 

രഥം വീണ്ടും മുന്നോട്ട്. പാതിവഴി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒരിക്കല്‍കൂടി രഥം ശക്തിയായി ഉലഞ്ഞു. ഇത്തവണ ഇടതേ ചക്രപ്പാതയിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കുഴിയായിരുന്നു കുഴപ്പമുണ്ടാക്കിയത്. പടനായകന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും മുഴങ്ങി ‘രണ്ട്’.

ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ വധു പടനായകന്റെ നോക്കി. ഗൌരവത്തിന് ഒരു കുറവുമില്ല. വീണ്ടും രഥം മുന്നോട്ട്. ഇനിയും അല്പദൂരം കൂടിയേയുള്ളു കൊട്ടാരത്തിലേക്ക്. രഥം മൂന്നാമതും ശക്തമായി കുലുങ്ങിയുലഞ്ഞു. ‘ മൂന്ന്’ പടനായകന്റെ ഉഗ്രശബ്ദം ഉയര്‍ന്നു. ഒപ്പമുയര്‍ന്നുതാണ വാള്‍ ഇടതേ കുതിരയുടെ ഗളം ഛേദിച്ചു. വധു ആ കാഴ്ച കാണാനാവാതെ കണ്ണുപൊത്തി. താഴെയിറങ്ങിയ സേനാനായകന്‍ ഒറ്റക്കുതിരയെ നടുക്ക് മാറ്റിക്കെട്ടി വീണ്ടും രഥമേറി. 

മുന്നോട്ട് വീണ്ടും യാത്ര. കൊട്ടാരമെത്തി. രഥത്തില്‍ നിന്നുമുറങ്ങി മുന്നേ പോകുന്ന പടനായകന്റെ അനുഗമിച്ച നവവധു പരിഭവസ്വരത്തില്‍ മൊഴിഞ്ഞു ‘ഹോ എന്നാലും ഭയങ്കര ദേഷ്യക്കാരന്‍ തന്നെ.. നല്ലൊരു കുതിരയായിരുന്നു. ഇത്ര ചെറിയ ഒരു കാരണത്തിന്റെ പേരില്‍ അതിനേ കൊല്ലേണ്ടിയിരുന്നില്ല’. 

പിന്തിരിഞ്ഞ സേനാനായകന്‍ വധുവിന്റെ കണ്ണില്‍ നോക്കി ഉറച്ച സ്വരത്തില്‍ നിര്‍വ്വികാരനായി ശബ്ദിച്ചു 

‘ഒന്ന്’'. 

അവര്‍ 80 കൊല്ലം സന്തുഷ്ടകുടുംബജീവിതം നയിച്ചു. 

(കഥ കൊള്ളാമോ? സമാധാനം ഇങ്ങനെയും ആവാമല്ലേ ?!)എന്നോ കേട്ട ഒരു കഥ.

Sunday, August 7, 2011

ഇതു മതി !!

ഒട്ടും തമാശ പറയാതെ എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ചിരിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത് എന്റെ മമ്മിയാണ്.
വളരെ സീരിയസ്സായി ചെയ്യുന്ന പല കാര്യങ്ങളും എന്നില്‍ ചിരിയുണര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ട്. ചെറുപ്പം മുതല്‍.  

സാമ്പിള്‍ 1. 
ഒരു 10-30 വര്‍ഷം പുറകിലേക്ക് പോകാം. പനി പിടിച്ച എന്നെ ഡോക്ടറേയും കാണിച്ച് മടങ്ങി വരുകയാണ് മമ്മി. പ്രൈവറ്റ് ബസ് ഇറങ്ങി ഒന്നര കിലോമീറ്റര്‍ നടക്കണം വീട്ടിലേക്ക്. വഴിയില്‍ കാണുന്ന എല്ലാവരോടും എന്റെ ദീനക്കാര്യം പറഞ്ഞാണ് നടപ്പ്. അത് എനിയ്ക്ക് അലോസരമുണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. ഒരുമാതിരി അടക്കിപ്പിടിച്ച് ഞാനും കൂടെ നടക്കുകയാണ്.  അതാ വഴിയില്‍ അനിയന്റെ ക്ലാസ്മേറ്റ് ശ്രീകുമാറിന്റെ അമ്മ അവരുടെ വീട്ടുപടിക്കല്‍

“എന്തായി സുമംഗലയുടെ കാര്യം?” മമ്മിയുടെ അന്വേഷണം. 
“കഷ്ടമായിപ്പോയി.. അവള്‍ക്ക് കാന്‍സറാ.. ഭര്‍ത്താവ് ഉപേക്ഷിക്കുന്ന മട്ടാ” ശ്രീകുമാറിന്റെ അമ്മ. 

എന്റെ പനിയുടെ അലോസരം എന്നെ വിട്ടുപോയി. അതിലും വലിയ അസുഖമുള്ള ആളുകളുടെ കാര്യം എന്നില്‍ ഉദ്വേഗമുണര്‍ത്തി. ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ സുമംഗലയുടെ മുഖം തിരഞ്ഞു. ഇല്ല ഓര്‍മ്മ വരുന്നില്ല. ആരായാലും കഷ്ടമായിപ്പോയി. അതും രോഗാവസ്ഥയില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചുപോകുന്ന ക്രൂരനായ ഒരു ഭര്‍ത്താവും കൂടെയാവുമ്പോള്‍. ദൈവമേ എല്ലാരേം കാത്തോണേ . ഞങ്ങള്‍ ശ്രീകുമാറിന്റെ അമ്മയെ വിട്ട് മുന്നോട്ടു നടന്നു.

“ആര്‍ക്കാ മമ്മീ അസുഖം”. 
“ അസുഖമോ ? ആര്‍ക്ക്?” 
“അല്ല .. മമ്മീം ശ്രീകുമാറിന്റെ അമ്മേം കൂടി പറഞ്ഞ സുമംഗല?” 
“ഓ .. അതോ.. അതു മനോരമേലെ കാനത്തിന്റെ നോവലാ.. ഈയാഴ്ച എന്തായെന്നു ചോദിച്ചതാ” 

പ്ലിം.. 

എന്റെ മുഖത്തേ സുരാജ് വെഞ്ഞാറന്മൂട് ഭാവം ശ്രദ്ധിക്കാതെ മമ്മി അടുത്ത പരിചയക്കാരിയെ മുട്ടി “എവനൊരു പനി.. ഡോക്റ്ററേ കാണിച്ചിട്ടു വരുകാ..’    


സാമ്പിള്‍  2. 
ഇത് കഴിഞ്ഞവട്ടം ലീവിനുപോയപ്പോള്‍ കിട്ടീത്. ഞങ്ങളുടെ നല്ല അയല്‍ക്കാര്‍ ചില അത്യാവശ്യ പണം കടമിടപാ‍ടുകള്‍ പരസ്പരം നടത്താറുണ്ട്. ഇങ്ങനെ തിരിച്ചുകിട്ടാനുള്ള കാശിന്റെ കണക്കൊക്കെ മമ്മി ഫോണ്‍ ഡയറിത്താളുകളില്‍ കുറിച്ചിടും. 
എപ്പോഴും കാണാം - 

ചെല്ലപ്പന്‍ - 250, 
ശ്യാമള - 700,
കൊച്ചാട്ടന്‍ - 1000 , 
അനിയന്‍ - 1500... 

ഇങ്ങനെ കിട്ടിയതു വെട്ടീം കിട്ടാനുള്ളത് വെട്ടാതേം കുറേ കണക്കുകള്‍. കിഴക്കേ വീട്ടില്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുന്ന കൊച്ചേട്ടന് ഓര്‍മ്മ കുറവായതിനാല്‍ മക്കള്‍ വരുമ്പോള്‍ മമ്മിയുടെ കൈയ്യില്‍ 2000-3000 ഒക്കെ കൊച്ചാട്ടന്റെ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കും ഏല്‍പ്പിച്ചുപോകും. അതിന്റെ കണക്കും കാണും വേറേ. 
എന്നാല്‍ കഴിഞ്ഞ വട്ടം ഡയറി കണ്ടപ്പോഴാ ഞാന്‍ ശെരിക്കും ഞെട്ടിയത്. 

ജോബി - 522000, 
ശ്രീനാഥ് - 128000, 
പ്രീതി - 38000 ... !!! 

ദൈവമേ ഇത്രേം വലിയ അക്കങ്ങള്‍ ഇതുവരെ എന്റെ പാസ്ബുക്കില്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. മമ്മിക്കിതെവിടുന്നാ ഇത്രേം കാശ്. ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ റിസ്കില്ലാതെ കൈകാര്യം ചെയ്യാനാവും. പണ്ടത്തേപ്പോലെ ഓര്‍മ്മയില്ലാത്ത ആളാ. ചെലപ്പോ മൂക്കില്‍ കണ്ണടവച്ച് തപ്പിനടക്കുന്നതു കാണാം. 
“മമ്മീ...“ 
“എന്താടാ.?” 
“ മമ്മിയ്ക്കെവിടുന്നാ ഇത്രേം കാശ്?” 
“കാശോ? ഏതു കാശ്?“ 
“ഇത്രേം കാശൊക്കെ മമ്മി എങ്ങനാ ഒറ്റയ്ക്ക് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നേ?”
“നീയേതുകാശിന്റെ കാര്യമാ പറയുന്നത്?” 
“ദേണ്ട്..

ജോബി - 522000, ശ്രീനാഥ് - 128000, പ്രീതി - 38000..” 
“ങാഹാ അതോ.. അത് ഐഡിയാ സ്റ്റാര്‍ സിംഗറിന്റെ  ഫൈനല്‍ എസ്സെമ്മെസ് റിസല്‍റ്റാടാ.. മൊത്തം കാണുന്നതിനു മുമ്പ് ഒറക്കം വന്നതു കൊണ്ട് പപ്പാ കേറിക്കെടന്നു. പിറ്റേന്നു പറയാന്‍ ഞാന്‍ എഴുതിവച്ചതാ.. നീയതങ്ങു വെട്ടിയേര്”
പ്ലിം നമ്പര്‍-2 
“ഹപ്പോ അതും കിട്ടിബോധിച്ചു”  


സാമ്പിള്‍ നമ്പര്‍-3 . 
ഇതും കഴിഞ്ഞ അവധിക്കാലത്ത് സംഭവിച്ചു. അത്യാവശ്യം ചില പര്‍ച്ചേസ് നടത്താന്‍ മമ്മിയോടൊപ്പം സിറ്റി വരെ പോണം. 
“നമുക്ക് ജംഗ്ഷനീന്ന് ഒരു ഓട്ടോയ്ക്ക് പോയിട്ട് വേഗം തിരിച്ചു വരാം” 
“ഓ കേ” 
ഒരുങ്ങിയിറങ്ങി ജംഗ്ഷനിലെത്തിയപ്പോള്‍ 4-5 ഓട്ടോകള്‍ നിരന്നു കിടക്കുന്നു. ആരെയും പരിചയമില്ല. ആരെ വിളിക്കും. 10-15 മിനിറ്റ് വെയിറ്റ് ചെയ്യാന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ മുഷിയാത്ത ആരെങ്കിലും വേണം. 
ഏറ്റവും പുറകില്‍ കിടന്ന ഓട്ടോയില്‍ നോക്കി മമ്മി പറഞ്ഞു “ഇതുമതി ഇതു മതി”
“എന്നാ വേഗം കേറ്” മമ്മിയെ വണ്ടിയില്‍ ഉന്തിക്കയറ്റി ഓട്ടോക്കാരനോട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു “വിട്ടോ ചെങ്ങന്നൂരേക്ക്.. 10 മിനിറ്റ് വെയിറ്റിങ്ങൊണ്ട് കേട്ടോ” 
മമ്മിയുടെ മുഖം കടന്നലു കുത്തിയപോലെ ദേഷ്യം കൊണ്ട് വീര്‍ത്തിരിക്കുന്നു. ശെടാ.. ധൃതിയ്ക്കിടെ ദേഹം എവിടേലും മുട്ടി വേദനിച്ചോ 
“എന്താ?”  
“ഒന്നുമില്ല..^*^^“ (എന്തോ പിറുപിറുപ്പ്). 
വേണ്ട കശപിശ. വണ്ടിയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിയിട്ട് തിരക്കാം. 
സിറ്റിയിലെത്തി ഇറങ്ങി. വണ്ടിക്കാരന്‍ സൈഡൊതുക്കാന്‍ പോയി. 
“എന്താ മമ്മീ?” 
“നീയെന്തിനാ ഈ വണ്ടി പിടിച്ചത്? അവന്‍ ഒരു അറത്തുകൊല്ലിയാ. ആശുപത്രീപ്പോകാന്‍ മറ്റെല്ലാരും 80 വാങ്ങിക്കുമ്പം എവന് 100 വേണം. ഒരു വണ്ടീമില്ലേലേ ഞങ്ങള്‍ ഇവനെ വിളിക്കൂ” 
“ശെടാ.. മമ്മിയല്ലേ ഇതുപിടിച്ചാ മതിയെന്നു പറഞ്ഞത്.. നാട്ടിലില്ലാത്ത എനിയ്ക്ക് ഇവരെയൊക്കെ എങ്ങനെ അറിയാം?” 
“ഇവനെ വിളിക്കാന്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞോ? നിനക്കെന്താ വട്ടാണോ?” 
“പിന്നെ ഇതുമതി ഇതുമതീന്നു പറഞ്ഞതോ?” 
“അതോ ഇവന്റെ ഓട്ടോയുടെ പൊറകില്‍ എഴുതിവച്ചിരുന്നത് വായിച്ചതല്ലേ..? നീ കണ്ടില്ലേ ? ‘ഇതുമതി ഇതുമതീ’ന്ന്” 
ഞാന്‍ പാര്‍ക്കു ചെയ്തിരുന്നാ ഓട്ടോയുടെ പുറകിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ എന്നെ പരിഹസിച്ചുകൊണ്ട് മഞ്ഞനിറത്തില്‍ വെണ്ടയ്ക്ക അക്ഷരത്തില്‍ കിടക്കുന്നു ‘ഇതു മതി.. ഇതു മതി..”
പ്ലിം നമ്പര്‍-3. 
(“അതങ്ങു മനസ്സില്‍ വായിച്ചാല്‍ പോരാരുന്നോ?”)

Monday, August 1, 2011

നിങ്ങളോര്‍ക്കുക നിങ്ങളെങ്ങനെ നിങ്ങളായെന്ന് .. !

ഇത് എഴുതുന്ന ഞാനും വായിക്കുന്ന താങ്കളും ഇന്ന് പരസ്പരം അറിയുന്നെങ്കില്‍, സാഹിത്യലോകത്ത് ഇടമില്ലാതിരുന്ന എത്രയോ പേര്‍ ബ്ലോഗുലകത്തില്‍ പുലികളായെങ്കില്‍, ആഗോളവ്യാപകമായി ഇങ്ങനെ ഒരു കൂട്ടായ്മ ഉരുത്തിരിഞ്ഞെങ്കില്‍, ഒരു പക്ഷേ അതിനു കാരണക്കാരനായ ഒരു ദീര്‍ഘദര്‍ശിയുടെ കാര്യമാണ് പറഞ്ഞു വരുന്നത്. ബ്ലോഗും ബ്ലോഗിലെ മലയാളം എഴുത്തും ഇന്ന് സാധ്യമാകുന്ന ട്രാന്‍സിലിറ്ററേഷന്‍റെ പിതാവ് ഒരു പക്ഷേ ഇദ്ദേഹമാവാം. ഇംഗ്ലീഷിലെ 26 സ്മോള്‍ ലെറ്റേഴ്സും 26 കാപ്പിറ്റല്‍ ലെറ്റേഴ്സും ഇംഗ്ലീഷുകാര്‍ക്ക് മുഴുവനായി പ്രൊഡക്റ്റീവായി ഉപയോഗിക്കാന്‍ ആ ഭാഷയില്‍ സ്കോപ്പില്ലെന്നിരിക്കെ ഈ 52 അക്ഷരങ്ങളും പ്രയോജനപ്പെടുത്തി എങ്ങനെ ഒരു പുതിയ ലിപി ഉണ്ടാക്കാം എന്ന് ആദ്യം ചിന്തിച്ചത് ഇദ്ദേഹമാണെന്നു തോന്നുന്നു. ഇതിനോടൊപ്പം കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ശ്രീ എം.പി.നാരായണപിള്ളയുടെ റൈറ്റ്-അപ്പ് 'അക്ഷരങ്ങളേക്കാള്‍ ഭാഷയെ സ്നേഹിക്കുന്നവരോട്’ കലാകൌമുദി മാഗസിന്റെ 1995 മേയ് 28ന്റെ ലക്കത്തില്‍ ആദ്യമായി വായിച്ചപ്പോള്‍ അത് വലിയൊരു പ്രചോദനമായിരുന്നു.



 ‘ജനരഞ്ജിനി’ എന്ന് ആദ്യ മലയാളം ഫോണ്ട് കണ്ട് കണ്ണുതള്ളി നില്‍ക്കുന്ന സമയം. കൈയ്യോടെ അന്നത്തെ വിന്‍ഡോസ് 3.1-ഇല്‍ ഫോക്സ്പ്രോയുടെ ആദ്യ വേര്‍ഷനില്‍ ഒരു ചെറിയ ഡാറ്റാബേസ് ഫയലില്‍ അക്ഷരങ്ങളെ ഒതുക്കി ഒരു പ്രോഗ്രാം തട്ടിക്കൂട്ടി. ഒരു വരി മംഗ്ലീഷില്‍ റ്റൈപ്പ് ചെയ്ത് ‘എന്റര്‍’ അടിക്കുമ്പോള്‍ അത് മലയാളത്തില്‍ സ്ക്രീനില്‍ തെളിയും. തെറ്റുണ്ടെങ്കില്‍ തിരുത്താം. വേണമെങ്കില്‍ ഒരു ഫങ്ക്ഷന്‍ കീ ഞെക്കി ട്രാന്‍സിലിറ്ററേഷന്‍ ചെയ്തുകിട്ടിയ ലൈന്‍ ഒരു നോട്ട്പാഡ് ഫയലില്‍ ആഡ് ചെയ്ത് അടുത്ത വരി മംഗ്ലീഷ് അടിയ്ക്കാം. ഒടുവില്‍ ഈ നോട്ട്പാഡ് ഫയല്‍ വേര്‍ഡില്‍ തുറന്ന് ഫോണ്ടും ഫോര്‍മാറ്റും സെറ്റ് ചെയ്താല്‍ മലയാളം ഡോക്യുമെന്റ് റെഡി. അനേകം തിരുത്തിയെഴുത്തുകള്‍ക്ക് ശേഷം ട്രയല്‍ റണ്ണിന് കൂട്ടുകാരെ വിളിച്ചുവരുത്തിയപ്പോള്‍ ആ പാര രവിപ്പിള്ള ആദ്യം പറഞ്ഞ് ട്രയല്‍‌വാക്ക് ഇപ്പോഴും ഓര്‍ക്കുന്നു - ‘മഞ്ജുമഞ്ജീരശിഞ്ജിതമോടെ..’ പിള്ളയുടെ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് കിട്ടിയതോടെ കമ്പനിയില്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന എല്ലാ മലയാളികളും സോഫ്റ്റ്വെയര്‍ കോപ്പിയ്ക്കായി എത്തി. ഹിന്ദി, തമിഴ് സുഹൃത്തുക്കള്‍ അവരുടെ സാധ്യതകള്‍ അന്വേഷിച്ചും.  കേരളത്തിനു പുറത്ത് ജനിച്ചുവളര്‍ന്ന, മലയാളം സംസാരിക്കാന്‍ മാത്രം അറിയുമായിരുന്ന സ്നേഹിതന്‍ ആന്റണി ആദ്യമായി അമ്മയ്ക്ക് മലയാളത്തില്‍ എന്റെ സോഫ്റ്റ്വെയര്‍ ഉപയോഗിച്ച് ഒരു എഴുത്ത് എഴുതി പോസ്റ്റ് ചെയ്തപ്പോള്‍ അങ്ങേരുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞ പുഞ്ചിരി ഇപ്പോഴും മനസില്‍ തെളിയുന്നു. ഈമെയില്‍ ഇല്ലാതിരുന്ന, ഇന്റര്‍നെറ്റ് ഇല്ലാതിരുന്ന ആ കാലത്ത്, പിന്നെ ഓഫീസ് ജോലിക്കിടെ ബോസിന്റെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് കത്തെഴുതാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടിയിരുന്ന എത്രയോ സുഹൃത്തുക്കളുടെ പ്രണയവും വിരഹവും പരിഭവങ്ങളും ഒക്കെ അതുവഴി നാട്ടിലേക്ക് ഒഴുകി.  എന്റെ ആ,  പ്രത്യേകിച്ച് പേരൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന, പ്രോഗ്രാമായിരിക്കാം ഒരു പക്ഷേ കീമാന്റെയും കീമാജിക്കിന്റെയും ഒക്കെ മുന്‍‌ഗാമി. നാരായണപിള്ളയെ നന്ദിയോടെ ഓര്‍ക്കാം . ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കണം.

Monday, July 25, 2011

കൊച്ചിന്‍ ബ്ലോഗേഴ്സ് മീറ്റ് - കാണ്ഢം - 3



ഫോട്ടോസ് - http://kaarnorscorner.blogspot.com/2011/07/blog-post.html
ഒന്നാം ഭാഗം - http://kaarnorscorner.blogspot.com/2011/07/blog-post_21.html
രണ്ടാം ഭാഗം - http://kaarnorscorner.blogspot.com/2011/07/blog-post_22.html


തൊടുപുഴ മീറ്റ് വരാന്‍ സാധിക്കാത്തതിനാല്‍ ആരെങ്കിലും ഒന്നു കവറുചെയ്തു തരണം.

Friday, July 22, 2011

അറിഞ്ഞോ? ചിത്രകാരൻ മത്താപ്പിനെ പടമാക്കി !


ഒന്നു പറയാതെ വയ്യ. ഈ ചിത്രകാരന്റെപോലെ നിഷ്കളങ്കമായ ഒരു ശൈശവ മുഖം ഞാൻ വേറേ കണ്ടിട്ടില്ല. ഫോട്ടോ നോക്കി വരയ്ക്കണ കണ്ടാ.. ന്റെ പൈതങ്ങളാ .. :)