ഇത് എഴുതുന്ന ഞാനും വായിക്കുന്ന താങ്കളും ഇന്ന് പരസ്പരം അറിയുന്നെങ്കില്, സാഹിത്യലോകത്ത് ഇടമില്ലാതിരുന്ന എത്രയോ പേര് ബ്ലോഗുലകത്തില് പുലികളായെങ്കില്, ആഗോളവ്യാപകമായി ഇങ്ങനെ ഒരു കൂട്ടായ്മ ഉരുത്തിരിഞ്ഞെങ്കില്, ഒരു പക്ഷേ അതിനു കാരണക്കാരനായ ഒരു ദീര്ഘദര്ശിയുടെ കാര്യമാണ് പറഞ്ഞു വരുന്നത്. ബ്ലോഗും ബ്ലോഗിലെ മലയാളം എഴുത്തും ഇന്ന് സാധ്യമാകുന്ന ട്രാന്സിലിറ്ററേഷന്റെ പിതാവ് ഒരു പക്ഷേ ഇദ്ദേഹമാവാം. ഇംഗ്ലീഷിലെ 26 സ്മോള് ലെറ്റേഴ്സും 26 കാപ്പിറ്റല് ലെറ്റേഴ്സും ഇംഗ്ലീഷുകാര്ക്ക് മുഴുവനായി പ്രൊഡക്റ്റീവായി ഉപയോഗിക്കാന് ആ ഭാഷയില് സ്കോപ്പില്ലെന്നിരിക്കെ ഈ 52 അക്ഷരങ്ങളും പ്രയോജനപ്പെടുത്തി എങ്ങനെ ഒരു പുതിയ ലിപി ഉണ്ടാക്കാം എന്ന് ആദ്യം ചിന്തിച്ചത് ഇദ്ദേഹമാണെന്നു തോന്നുന്നു. ഇതിനോടൊപ്പം കൊടുത്തിരിക്കുന്ന ശ്രീ എം.പി.നാരായണപിള്ളയുടെ റൈറ്റ്-അപ്പ് 'അക്ഷരങ്ങളേക്കാള് ഭാഷയെ സ്നേഹിക്കുന്നവരോട്’ കലാകൌമുദി മാഗസിന്റെ 1995 മേയ് 28ന്റെ ലക്കത്തില് ആദ്യമായി വായിച്ചപ്പോള് അത് വലിയൊരു പ്രചോദനമായിരുന്നു.
‘ജനരഞ്ജിനി’ എന്ന് ആദ്യ മലയാളം ഫോണ്ട് കണ്ട് കണ്ണുതള്ളി നില്ക്കുന്ന സമയം. കൈയ്യോടെ അന്നത്തെ വിന്ഡോസ് 3.1-ഇല് ഫോക്സ്പ്രോയുടെ ആദ്യ വേര്ഷനില് ഒരു ചെറിയ ഡാറ്റാബേസ് ഫയലില് അക്ഷരങ്ങളെ ഒതുക്കി ഒരു പ്രോഗ്രാം തട്ടിക്കൂട്ടി. ഒരു വരി മംഗ്ലീഷില് റ്റൈപ്പ് ചെയ്ത് ‘എന്റര്’ അടിക്കുമ്പോള് അത് മലയാളത്തില് സ്ക്രീനില് തെളിയും. തെറ്റുണ്ടെങ്കില് തിരുത്താം. വേണമെങ്കില് ഒരു ഫങ്ക്ഷന് കീ ഞെക്കി ട്രാന്സിലിറ്ററേഷന് ചെയ്തുകിട്ടിയ ലൈന് ഒരു നോട്ട്പാഡ് ഫയലില് ആഡ് ചെയ്ത് അടുത്ത വരി മംഗ്ലീഷ് അടിയ്ക്കാം. ഒടുവില് ഈ നോട്ട്പാഡ് ഫയല് വേര്ഡില് തുറന്ന് ഫോണ്ടും ഫോര്മാറ്റും സെറ്റ് ചെയ്താല് മലയാളം ഡോക്യുമെന്റ് റെഡി. അനേകം തിരുത്തിയെഴുത്തുകള്ക്ക് ശേഷം ട്രയല് റണ്ണിന് കൂട്ടുകാരെ വിളിച്ചുവരുത്തിയപ്പോള് ആ പാര രവിപ്പിള്ള ആദ്യം പറഞ്ഞ് ട്രയല്വാക്ക് ഇപ്പോഴും ഓര്ക്കുന്നു - ‘മഞ്ജുമഞ്ജീരശിഞ്ജിതമോടെ..’ പിള്ളയുടെ സര്ട്ടിഫിക്കറ്റ് കിട്ടിയതോടെ കമ്പനിയില് കമ്പ്യൂട്ടര് ഉപയോഗിക്കുന്ന എല്ലാ മലയാളികളും സോഫ്റ്റ്വെയര് കോപ്പിയ്ക്കായി എത്തി. ഹിന്ദി, തമിഴ് സുഹൃത്തുക്കള് അവരുടെ സാധ്യതകള് അന്വേഷിച്ചും. കേരളത്തിനു പുറത്ത് ജനിച്ചുവളര്ന്ന, മലയാളം സംസാരിക്കാന് മാത്രം അറിയുമായിരുന്ന സ്നേഹിതന് ആന്റണി ആദ്യമായി അമ്മയ്ക്ക് മലയാളത്തില് എന്റെ സോഫ്റ്റ്വെയര് ഉപയോഗിച്ച് ഒരു എഴുത്ത് എഴുതി പോസ്റ്റ് ചെയ്തപ്പോള് അങ്ങേരുടെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞ പുഞ്ചിരി ഇപ്പോഴും മനസില് തെളിയുന്നു. ഈമെയില് ഇല്ലാതിരുന്ന, ഇന്റര്നെറ്റ് ഇല്ലാതിരുന്ന ആ കാലത്ത്, പിന്നെ ഓഫീസ് ജോലിക്കിടെ ബോസിന്റെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് കത്തെഴുതാന് ബുദ്ധിമുട്ടിയിരുന്ന എത്രയോ സുഹൃത്തുക്കളുടെ പ്രണയവും വിരഹവും പരിഭവങ്ങളും ഒക്കെ അതുവഴി നാട്ടിലേക്ക് ഒഴുകി. എന്റെ ആ, പ്രത്യേകിച്ച് പേരൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന, പ്രോഗ്രാമായിരിക്കാം ഒരു പക്ഷേ കീമാന്റെയും കീമാജിക്കിന്റെയും ഒക്കെ മുന്ഗാമി. നാരായണപിള്ളയെ നന്ദിയോടെ ഓര്ക്കാം . ഓര്മ്മകള് ഉണ്ടായിരിക്കണം.
